Fotomateriaal Rivor Diplomaroute15
 

Blog

30 januari 2015

Er stond ineens een powervrouw voor mij!

 

De wekker staat op té vroeg, want ik ga een praktijkexamen voor de diplomaroute Helpende Zorg en Welzijn afnemen in Culemborg, een uurtje rijden van huis. Een geheel zorgcentrum voor ouderen heeft een interne ‘update’ gehad. Medewerkers worden gescreend of zij een volledige scholing moeten doorlopen of voldoende hebben aan alleen de diplomaroute. De medewerkers van de diplomaroute zijn duidelijk uitverkoren. Vaak handelen ze zakelijk mijn telefonische voorbereiding af, vragen zelfs of ze nog kunnen opbellen met vragen en spreken openhartig. Het is duidelijk dat ze vanuit gevoel kunnen praten zonder het zakelijke te vergeten. De kandidate van vandaag was precies zo. Uiteindelijk heeft ze niet meer gebeld, dus ik ben onderweg.

 

Mijn auto puft tevreden langs heiige weilanden, grote windmolens die wat spookachtig staan. Op het terrein aangekomen bel ik haar op, zodat zij mij warm introduceert op de woning. Zenuwachtig stemmetje en na  5 minuten een zenuwachtig gezichtje, bij een volwassen vrouw van rond de 40-50 jaar. “Gaat het een beetje?” vraag ik met een grote glimlach. “Nee, echt niet zegt ze.” We hebben nog even. “Kom, dan drinken we nog even een kopje koffie.” Fijne sfeer op de woning, veel posters met tips en aanloop van collega’s die begrijpende blikken naar mij werpen (zo van: die is echt zenuwachtig).  Ze vertelt dat ze een ziekte heeft met grillig verloop. Voor haar hangt veel af van het examen, met die onzekere toekomst in de zorg. Ik leg haar nog maar eens uit dat het een examen is waar ik over haar schouder meekijk, natuurlijk niet helemaal een natuurlijke situatie, maar dat als het goed is zij mij een beetje vergeet en dat de koffie nu erg lekker is, (dus ik vind het niet zo erg dat we zo starten). De kandidate ontspant steeds meer en we doen het examen. Duidelijk een dame met routine en sterk met bewoners en collega’s.

Trost en liefde 

 

Met vlag en wimpel geslaagd. Dus ondanks die enorme zenuwen. Het is alsof er een grotere krachtige vrouw opstond die in staat is om dat hele verzorgingstehuis te bestieren, en vandaag dan (desnoods) met mij erbij. Naderhand kreeg ik een sms-je met een bedankje dat ik de tijd voor haar had genomen, zo aan het begin. In mijn antwoord  heb ik haar veel succes toegewenst in haar werkende toekomst.

 

 

 

 

0 reacties Plaats een reactie
Er zijn nog geen reacties geplaatst.
  • Plaats een reactie